Υπάρχουν ορισμένες δηλώσεις που κάποιοι θέλουν να μας τις παρουσιάσουν απλώς ως ένα λεκτικό ολίσθημα. Όμως αποκαλύπτουν έναν ολόκληρο τρόπο σκέψης.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα, η πρόσφατη δήλωση του υφυπουργού Εξωτερικών Χάρη Θεοχάρη, ο οποίος μιλώντας για την ακρίβεια, δήλωσε ότι υπάρχουν «κόμματα που εκπροσωπούν τον κακομοίρη», ενώ η Νέα Δημοκρατία εκπροσωπεί τους «νοικοκύρηδες».
Βέβαια, αργότερα προσπάθησε να ανασκευάσει, όμως η ουσία είχε ήδη ειπωθεί.
Ποιοι είναι, λοιπόν, οι «κακομοίρηδες»;
Είναι ο εργαζόμενος που ο μισθός του τελειώνει πριν τελειώσει ο μήνας; Ο συνταξιούχος που μετρά τα χρήματά του στο φαρμακείο; Ο οικογενειάρχης που βλέπει το κόστος στο σούπερ μάρκετ, στο ρεύμα και στα καύσιμα να αυξάνεται συνεχώς; Ο μικρομεσαίος επαγγελματίας που παλεύει καθημερινά για να κρατήσει ανοιχτή την επιχείρησή του;
Και ποιοι είναι οι «νοικοκύρηδες»;
Εκείνοι που έχουν εξασφαλισμένο εισόδημα; Εκείνοι που δεν ανησυχούν για τον επόμενο λογαριασμό; Ή μήπως όσοι βρίσκονται κοντά στην εξουσία και έχουν την πολυτέλεια να παραδίδουν μαθήματα αισιοδοξίας σε ανθρώπους που αγωνίζονται για τα στοιχειώδη;
Η νοικοκυροσύνη δεν μετριέται από το ύψος του τραπεζικού λογαριασμού. Δεν είναι προνόμιο μιας οικονομικής τάξης, ούτε ιδιοκτησία ενός πολιτικού κόμματος. Νοικοκύρης είναι και εκείνος που εργάζεται τίμια, πληρώνει όσο μπορεί τις υποχρεώσεις του και στερείται ο ίδιος για να μη λείψουν τα απαραίτητα από την οικογένειά του.
Το γεγονός ότι σήμερα δυσκολεύεται δεν τον κάνει «κακομοίρη». Τον κάνει πολίτη μιας χώρας στην οποία η καθημερινότητα έχει γίνει δυσβάσταχτη.
Αυτό ακριβώς είναι που δεν αντιλαμβάνονται ορισμένοι άνθρωποι της εξουσίας. Βλέπουν την κοινωνία από την ασφάλεια του υπουργικού γραφείου και θεωρούν περίπου προσωπική αποτυχία την οικονομική δυσκολία. Αν δεν τα βγάζεις πέρα, φταις εσύ. Αν διαμαρτύρεσαι, είσαι μίζερος. Αν αμφισβητείς την κυβερνητική εικόνα της ευημερίας, είσαι «κακομοίρης».
Πρόκειται για μια βαθιά αλαζονική και διχαστική αντίληψη.
Οι κυβερνήσεις δεν εκλέγονται για να μοιράζουν πιστοποιητικά νοικοκυροσύνης. Εκλέγονται για να υπηρετούν όλους τους πολίτες και κυρίως για να στηρίζουν όσους έχουν μεγαλύτερη ανάγκη. Ένας υπουργός δεν εκπροσωπεί μόνο εκείνους που ψήφισαν το κόμμα του. Ασκεί εξουσία και απολαμβάνει προνόμια στο όνομα ολόκληρου του ελληνικού λαού.
Σε μια δημοκρατία δεν υπάρχουν πολίτες πρώτης και δεύτερης κατηγορίας. Δεν υπάρχουν «νοικοκύρηδες» από τη μία και «κακομοίρηδες» από την άλλη. Υπάρχουν άνθρωποι που εργάζονται, αγωνίζονται, πληρώνουν φόρους και απαιτούν αξιοπρέπεια και σεβασμό.
Και αν κάποιος δεν μπορεί να αντιληφθεί αυτή την αυτονόητη αλήθεια, τότε ίσως το πραγματικό πρόβλημα δεν βρίσκεται στους πολίτες που δυσκολεύονται.
Βρίσκεται σε εκείνους που κυβερνούν και έχουν πλέον απομακρυνθεί τόσο πολύ από την κοινωνία, ώστε αδυνατούν ακόμη και να καταλάβουν πόσο προσβλητικά ακούγονται τα λόγια τους.
