Μερικές φορές μια φωτογραφία δεν χρειάζεται λεζάντα. Άλλες φορές, πάλι, η πραγματικότητα γράφει τη λεζάντα μόνη της.

Στην κεντρική είσοδο του Δημαρχείου Καλαβρύτων δεσπόζει αυτές τις ημέρες η φιγούρα του Καραγκιόζη. Προφανώς στο πλαίσιο πολιτιστικών εκδηλώσεων και με όλο τον σεβασμό που αρμόζει στον αγαπημένο ήρωα του ελληνικού θεάτρου σκιών.

Μόνο που η συγκεκριμένη εικόνα είναι σχεδόν αδύνατον να περάσει απαρατήρητη από έναν δημότη με στοιχειώδη αίσθηση του χιούμορ.

Γιατί ο Καραγκιόζης έξω από το Δημαρχείο δημιουργεί αναπόφευκτα συνειρμούς.

Και εδώ χρειάζεται μια σημαντική διευκρίνιση:

Να μην αδικήσουμε τον Καραγκιόζη.

Ο αυθεντικός Καραγκιόζης είναι συμπαθής. Είναι φτωχός αλλά πανέξυπνος. Σατιρίζει την εξουσία, κοροϊδεύει τους ισχυρούς, αυτοσαρκάζεται και, το κυριότερο, όταν στήνει παράσταση ο κόσμος γνωρίζει εξαρχής ότι πρόκειται για παράσταση.

Στην τοπική αυτοδιοίκηση τα πράγματα είναι λίγο πιο περίπλοκα.

Εκεί ο δημότης πολλές φορές χρειάζεται χρόνο για να καταλάβει αν αυτό που παρακολουθεί είναι σοβαρή διοίκηση, επικοινωνιακή διαχείριση ή κάποια παράσταση της οποίας το σενάριο γράφεται καθ’ οδόν.

Υποσχέσεις, εξαγγελίες, φωτογραφίες, πανηγυρικές ανακοινώσεις, έργα που «έρχονται», προβλήματα που «δρομολογούνται», λύσεις που «εξετάζονται» και η καθημερινότητα του πολίτη να περιμένει υπομονετικά την επόμενη πράξη.

Γι' αυτό και η παρουσία του Καραγκιόζη στην είσοδο του Δημαρχείου αποκτά —εντελώς άθελά της— μια ιδιαίτερη σατιρική δύναμη.

Σαν να στέκεται εκεί και να μας ψιθυρίζει:

«Μην τα βάζετε μαζί μου. Εγώ τουλάχιστον σας είπα από την αρχή ότι παίζω θέατρο».

Βέβαια, ας είμαστε δίκαιοι.

Ο Καραγκιόζης δεν φταίει σε τίποτα.

Αντιθέτως, επί δεκαετίες προσφέρει γέλιο, κοινωνική κριτική και λαϊκή σάτιρα. Και συνήθως καταφέρνει, μέσα σε λίγα λεπτά παράστασης, να πει περισσότερες αλήθειες για την εξουσία απ’ όσες χωρούν σε δεκάδες επίσημες ανακοινώσεις.

Ίσως λοιπόν η θέση του μπροστά στο Δημαρχείο να είναι τελικά εξαιρετικά διδακτική.

Όχι επειδή πρέπει να ταυτίσουμε κανέναν με τον Καραγκιόζη.

Αλλά επειδή η ίδια η παράδοση του θεάτρου σκιών μάς θυμίζει κάτι που κάθε εξουσία —κεντρική ή τοπική— καλό είναι να μην ξεχνά:

όταν υπάρχει μεγάλη απόσταση ανάμεσα σε αυτά που λέγονται και σε αυτά που βλέπει ο πολίτης, αργά ή γρήγορα γεννιέται η σάτιρα.

Και στα Καλάβρυτα, αυτή τη φορά, δεν χρειάστηκε καν να ψάξουμε τον πρωταγωνιστή.

Μας περίμενε στην κεντρική είσοδο του Δημαρχείου.

Υ.Γ. Προς αποφυγή κάθε παρεξήγησης: ο Καραγκιόζης της φωτογραφίας είναι ο αυθεντικός.
Ο συμπαθής. Και αυτός που κάνει τον κόσμο να γελάει επίτηδες.