Διαβάζοντας την χθεσινή δήλωση του Δημάρχου Καλαβρύτων με αφορμή τη σύσκεψη που συγκαλείται στην Περιφέρεια Δυτικής Ελλάδας για τις τελευταίες εξελίξεις γύρω απ’ τον Οδοντωτό, ιδιαίτερη εντύπωση μου προκάλεσε το σημείο όπου ο κος Παπαδόπουλος αναφέρει επί λέξη:
"...θα πρέπει η κυβέρνηση να καταρτίσει άμεσα ένα τοπικό σχέδιο στήριξης της οικονομίας του Δήμου Καλαβρύτων, με σαφή αντισταθμιστικά μέτρα ώστε να ισοφαριστούν οι απώλειες εμπόρων, ξενοδόχων, παραγωγών, επαγγελματιών και άλλων παραγωγικών ομάδων -και στις τέσσερις Δημοτικές Ενότητες- που θα πληγούν αποφασιστικά το αμέσως επόμενο διάστημα απ’ την αναστολή των δρομολογίων του Οδοντωτού και τη συνακόλουθη κάμψη του αριθμού επισκεπτών σ’ όλο το Δήμο Καλαβρύτων"
Άποψή μου είναι ότι το σημείο αυτό της δημόσιας παρέμβασης Παπαδόπουλου, δεν αποτελεί απλώς μια πολιτική τοποθέτηση, αλλά μια ωμή παραδοχή διοικητικής ανεπάρκειας.
Με ύφος διεκδικητικό, ο δήμαρχος ζητά από την κυβέρνηση να καταρτίσει άμεσα σχέδιο στήριξης της οικονομίας του δήμου και να θεσπίσει αντισταθμιστικά μέτρα για εμπόρους, ξενοδόχους, παραγωγούς και επαγγελματίες. Με άλλα λόγια, ζητά από το κεντρικό κράτος να κάνει αυτό, που ο ίδιος και η δημοτική του αρχή όφειλαν να έχουν ήδη κάνει!!! Δηλαδή, να σχεδιάσουν ένα σχέδιο για την τοπική οικονομία.
Ας είμαστε ειλικρινείς. Η τοπική αυτοδιοίκηση δεν εκλέγεται για να μεταφέρει προβλήματα προς τα πάνω, αλλά για να οργανώνει λύσεις από κάτω. Η στοιχειώδης διοικητική ευθύνη απαιτεί από έναν δήμο που αντιμετωπίζει οικονομικό πλήγμα, να συγκεντρώσει στοιχεία, να καταγράψει τις απώλειες, να σχεδιάζει πολιτικές για τον τόπο, να οργανώνει τις τοπικές δυνάμεις και να καταθέτει συγκεκριμένες προτάσεις προς χρηματοδότηση και υλοποίηση, προς την Περιφέρεια και την κεντρική διοίκηση (κυβέρνηση).
Αντί όμως για σχέδιο, ακούμε εκκλήσεις. Αντί για τεκμηριωμένες προτάσεις, ακούμε γενικόλογες διαμαρτυρίες. Και αντί για διοίκηση, βλέπουμε μια πρόχειρη προσπάθεια μετατόπισης ευθύνης.
Η αναστολή λειτουργίας του Οδοντωτού σίγουρα δημιουργεί πρόβλημα στην τοπική οικονομία. Αυτό όμως δεν είναι κεραυνός εν αιθρία. Είναι μια κατάσταση που απαιτεί σοβαρή διαχείριση, συντονισμό των τοπικών φορέων και άμεσες πρωτοβουλίες. Εκτός αν κάποιοι θεωρούν ότι η δουλειά ενός δημάρχου τελειώνει στο μικρόφωνο μιας δήλωσης, ή σε μια φωτογραφία με τον Υπουργό.
Η πραγματικότητα είναι απλή και δεν ωραιοποιείται. Όταν ένας δήμαρχος ζητά από την κυβέρνηση να σχεδιάσει για λογαριασμό του την πολιτική που αφορά τον ίδιο του τον δήμο, τότε δεν μιλάμε για διεκδίκηση, αλλά για ομολογία αδυναμίας.
Οι πολίτες των Καλαβρύτων δεν χρειάζονται δηλώσεις που μεταφέρουν ευθύνες. Χρειάζονται μια δημοτική αρχή που να γνωρίζει τι σημαίνει διοίκηση, να αναλαμβάνει πρωτοβουλίες και να διεκδικεί με σχέδιο.
Διαφορετικά, η "διεκδίκηση" δεν είναι τίποτε περισσότερο από ένα βολικό άλλοθι για την ανικανότητα, την απουσία πολιτικής και την πλήρη έλλειψη στρατηγικής.
