Στα Καλάβρυτα, το Χιονοδρομικό δεν είναι απλώς μια επιχείρηση. Είναι κομμάτι της τοπικής μας ταυτότητας. Από αυτό ζουν ξενοδοχεία, εστιατόρια, καφέ, καταστήματα, εργαζόμενοι εποχικοί και μόνιμοι. Κάθε χειμώνα, όλοι κοιτάμε τον ουρανό με την ίδια αγωνία: «θα χιονίσει;».

Τα τελευταία χρόνια, όμως, η αγωνία αυτή έχει γίνει μόνιμη. Οι χειμώνες είναι πιο ήπιοι, το φυσικό χιόνι λιγοστεύει και η τεχνητή χιόνωση, όσο απαραίτητη κι αν είναι, δεν μπορεί να εγγυηθεί μια καλή σεζόν. Κι όταν το χιονοδρομικό δεν δουλεύει, το ντόμινο είναι άμεσο: άδεια δωμάτια, λιγότερα τραπέζια, χαμένα μεροκάματα.

Ήρθε λοιπόν η ώρα να πούμε μια αλήθεια που ίσως δεν θέλουμε να ακούμε: δεν μπορούμε να στηρίζουμε όλη την τοπική οικονομία σε 2-3 μήνες και στον καιρό.

Αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να «ξεχάσουμε» το σκι ή τον χειμερινό τουρισμό. Σημαίνει όμως ότι το Χιονοδρομικό Καλαβρύτων πρέπει να πάψει να λειτουργεί σαν μια καθαρά χειμερινή υπόθεση. Ο Χελμός δεν ζει μόνο τον Γενάρη και τον Φλεβάρη. Είναι εδώ όλο τον χρόνο.

Πόσοι από εμάς έχουμε σκεφτεί σοβαρά τι θα μπορούσε να προσφέρει το βουνό την άνοιξη, το καλοκαίρι ή το φθινόπωρο; Πεζοπορικές διαδρομές οργανωμένες, ορεινή ποδηλασία, αγώνες δρόμου βουνού, μικρά φεστιβάλ φύσης ή γαστρονομίας. Δραστηριότητες που δεν απαιτούν τεράστιες παρεμβάσεις, αλλά σωστό σχεδιασμό και συνεργασία.

Και υπάρχει και κάτι ακόμη που συχνά ξεχνάμε: το Αστεροσκοπείο Χελμού. Ένας παγκόσμιας σημασίας επιστημονικός χώρος, σχεδόν δίπλα μας. Θα μπορούσε να αποτελέσει μοχλό για εκπαιδευτικό τουρισμό, σχολικές επισκέψεις, θεματικά Σαββατοκύριακα, ανθρώπους που θα έρθουν στα Καλάβρυτα όχι μόνο για χιόνι, αλλά για γνώση και εμπειρία.

Η συζήτηση αυτή δεν αφορά μόνο τη διοίκηση του χιονοδρομικού ή τον Δήμο. Αφορά όλους μας. Γιατί αν το Χιονοδρομικό παραμείνει στάσιμο, στάσιμη θα μείνει και η τοπική οικονομία. Κι αν κάθε χρονιά παίζεται «κορώνα-γράμματα», το ρίσκο μεγαλώνει για όλους.

Χρειάζεται σχέδιο, διάλογος και — κυρίως — τόλμη. Τόλμη να δούμε πέρα από το μοντέλο που μας υπηρέτησε στο παρελθόν, αλλά δεν μας εξασφαλίζει το μέλλον. Να δούμε το Χιονοδρομικό όχι ως ένα έξοδο του χειμώνα, αλλά ως έναν πυλώνα ανάπτυξης για τα Καλάβρυτα, 12 μήνες τον χρόνο.

Γιατί στο τέλος της ημέρας, το ερώτημα δεν είναι αν «θα χιονίσει φέτος».
Το ερώτημα είναι αν εμείς είμαστε έτοιμοι να αλλάξουμε πριν μας προλάβουν οι εξελίξεις.